1 września 1993 roku rozpoczęli naukę w Zespole Szkół Nr 2 im. Ludwika Skowyry w Przysusze. W 1998 roku ukończyli technikum drzewne w specjalności meblarstwo. Po 25 latach – 1 maja 2023 r. - spotkali się  pełni nostalgii, wspomnień i ciekawości siebie. Kim są dzisiaj ? Jak dają sobie radę w życiu. Co dzieje się z ich szkołą i nauczycielami ? Pełni pytań, ale również chęci odnalezienia odpowiedzi przyjechali do Przysuchy po 25 latach od matury. Przyjechali z Polski, ale również ze Stanów Zjednoczonych. Dzisiaj są przedsiębiorcami prowadzącymi własne firmy, menedżerami, żołnierzami sił specjalnych, dowódcami, prawnikami, budowlańcami, rzemieślnikami, rzetelnymi pracownikami w swoich firmach – uczciwymi, ciężko pracującymi ludźmi. Losy rzucały ich po różnych częściach świata, ale większość z nich wróciła już do Polski. Wracają, bo tęsknią, mimo że świetnie sobie radzili materialnie. Takie spotkania to ogromna radość dla nas. Pani Wychowawczyni klasy wcale się nie zmieniła. Nasze dziewczyny zresztą też. Chłopcy trochę „urośli”, zmienili fryzury, ale charaktery te same i zdolności również, a wszyscy byliśmy w czasach szkolnych „bardzo zdolni”, czyli umieliśmy dać popalić – mówi jeden z uczestników. Ogromnie za to zmieniła się sama szkoła -  mówią. Jest absolutnie nie do poznania. Wszystko jest lepsze, nowoczesne, bardziej dostosowane do potrzeb edukacyjnych uczniów. Piękna hala sportowa, kryta pływalnia i nowy budynek do kształcenia zawodowego (dawniej warsztaty szkolne) sprawiają, że jest nam bardzo szkoda, że w czasie kiedy chodziliśmy do szkoły – nawet marzyć o takich obiektach nie mogliśmy. To z pewnością nie jest nasze ostatnie spotkanie. Z radością stwierdziliśmy, ze nic między nami się, nawet mimo upływu lat, nie zmieniło. Nadal jesteśmy grupą przyjaciół – klasą TD z lat 1993-1998 – mówią uczestnicy spotkania. To była tylko króka chwila w ich życia, ale była trochę jak wehikuł czasu. Przenieśli się do czasu młodości i pięknych bezinteresownych przyjaźni, które przetrwały próbę czasu. Kiedy kończyli szkołę dopiero zaczynali marzyć o życiu. Dzisiaj już je znają. Chyba dobrze szkoła ich kształtowała ponieważ wszyscy wyglądają teraz na szczęśliwych. Po prostu sobie poradzili w życiu.

                                                                                                                                 Jarosław Bednarski